എപ്പോഴും നെട്ടോട്ടമോടുന്ന മുംബൈ ജീവിതത്തിലേക്ക്, നൊസ്റ്റാൾജിയയുടെ ഒരു കുഞ്ഞു കേരളം പെയ്തിറങ്ങുന്ന അനുഭവമാണ് എനിക്ക് ഓണം. താനെയിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഇത് വെറുമൊരു കലണ്ടർ അവധിയല്ല; പ്രവാസത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും സ്വന്തം വേരുകളിലേക്ക് തിരിച്ചെത്താനുള്ള മനോഹരമായ ഒരു വഴിയാണ്.
തീവണ്ടികളുടെയും ട്രാഫിക്കിന്റെയും ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിലും, ഓണമെത്തുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ കുറച്ചു സമയം എല്ലാം മാറ്റിവെക്കും. വീട് അലങ്കരിക്കാനും, തുമ്പയും തെച്ചിയും കൊണ്ട് മുറ്റം നിറയ്ക്കാനും, കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഇരുന്ന് ആവി പറക്കുന്ന സദ്യ കഴിക്കാനുമൊക്കെ ഒത്തുകൂടും. താനെയിലെ ഞങ്ങളുടെ ചെറിയ വീടുകളിൽ വിരിയുന്ന പൂക്കളങ്ങളാണ് എന്നും എൻ്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ഓർമ്മ. പൂക്കളം ഏതു ഡിസൈനിൽ വേണമെന്നതിനെച്ചൊല്ലി വീട്ടുപകരണങ്ങളേക്കാൾ വലിയ ബഹളത്തോടെ അനിയന്മാരുമായും സുഹൃത്തുക്കളുമായും ഉണ്ടാകുന്ന കുഞ്ഞു തർക്കങ്ങളും, പൂക്കൾ ഒന്നൊന്നായി പെറുക്കിവെക്കുമ്പോഴുള്ള ചിരികളുമാണ് ഓണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഐശ്വര്യം.
മഹാരാഷ്ട്രക്കാരായ എന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് ഓണം എപ്പോഴും ഒരു അത്ഭുതമാണ്. വാഴയിലയിലെ ഇരുപത്തെട്ടുകൂട്ടം കറികളും കണ്ട് “ഇത്രയും വിഭവങ്ങൾ ഒറ്റയടിക്ക് എങ്ങനെ കഴിച്ചു തീർക്കും!” എന്ന് കണ്ണുതള്ളുന്ന അവരുടെ മുഖം കാണാൻ തന്നെ നല്ല രസമാണ്. പക്ഷേ, സദ്യ കഴിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ പായസത്തിന്റെ വലിയ ആരാധകരായി അവർ മാറും. നമ്മുടെ സംസ്കാരവും ആഘോഷത്തിന്റെ സന്തോഷവും അതിരുകളില്ലാതെ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് പകരാൻ കഴിയുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു സന്തോഷം വേറെന്താണുള്ളത്?
കേരളത്തിൽ ജീവിച്ചില്ലെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ മലയാളിയെ ഒട്ടും ചോർന്നുപോകാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ താനെയിലെ സമാജം പരിപാടികളും മലയാളി കൂട്ടായ്മകളും വലിയ പങ്കുവഹിക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മൾ എവിടെയാണോ ജീവിക്കുന്നത്, അവിടെ സ്വന്തം സംസ്കാരത്തിന്റെ ഒരു കൊച്ചു പൂന്തോട്ടം നിർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നതാണ് എന്റെ തലമുറയ്ക്ക് ഓണം നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തിരിച്ചറിവ്.
മുംബൈയുടെ സ്പീഡിനൊപ്പം ഓടുമ്പോഴും, ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു കഷ്ണം കേരളം കാത്തുവെക്കാൻ ഈ ഓണക്കാലം നമ്മെ വീണ്ടും പ്രാപ്തരാക്കുന്നു!
(പ്രണവ് പ്രദീപ്,
ജോയിന്റ് കൺവീനർ – യുവ യൂത്ത്, എസ് എൻ എം എസ് താനെ യൂണിറ്റ്)
