Honey V G

മുംബൈയിൽ വിഷു പിറക്കുമ്പോൾ, അത് ഒരു ദിവസം മാത്രമല്ല—ഒരു ഓർമ്മയുടെ വാതിൽ തുറക്കുന്നതുപോലെയാണ്. നഗരത്തിന്റെ അസംഖ്യം ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിൽ, ആ പ്രഭാതം മാത്രം നിശ്ശബ്ദമായി എത്തും. കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ മനസ്സ് നാട്ടിലെത്തിയിരിക്കും.

ഒരു കാലത്ത് വിഷു പുലർച്ചെ എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക ലോകമായിരുന്നു. ഉറക്കത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ സ്നേഹമുള്ള സ്പർശം നമ്മളെ വിളിച്ചുണർത്തും. “കണ്ണ് തുറക്കരുതേ…” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, കൈപിടിച്ച് കണിക്കു മുന്നിലേക്ക് നയിച്ചിരുന്ന ആ നിമിഷം—അതിൽ ഒരു വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു, ഒരു ഭക്തിയുണ്ടായിരുന്നു, ഒരുതരം കുഞ്ഞിത്തനിമയുള്ള സന്തോഷവും.

കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്ന ആ കാഴ്ച—കണിക്കൊന്നയുടെ മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ, നിലവിളക്കിന്റെ നിശ്ചലമായ ജ്വാല, കൃഷ്ണന്റെ സ്നിഗ്ധമായ മുഖം, നെല്ലും പഴങ്ങളും നിറഞ്ഞ പാത്രം—അത് വെറും ഒരു കാഴ്ചയല്ലായിരുന്നു; ഒരു വർഷത്തിന്റെ തുടക്കം പോലെ, ഒരു മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധീകരണം പോലെ.

അന്നത്തെ വിഷു ശബ്ദങ്ങളാലും നിറഞ്ഞിരുന്നു—പടക്കങ്ങളുടെ പൊട്ടിത്തെറി, വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഓടുന്ന കുട്ടികളുടെ ചിരി, ബന്ധുവീടുകളിലേക്ക് നീളുന്ന വഴികൾ, ഒടുവിൽ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന സദ്യയുടെ മണവും രുചിയും. ഒരു ദിവസമല്ലായിരുന്നു വിഷു—ഒരു അനുഭവമായിരുന്നു, ഒരു കാലഘട്ടം പോലെ നീണ്ടുനിന്നിരുന്നൊരു സന്തോഷം.

ഇന്ന്, മുംബൈയിൽ വിഷു എത്തുമ്പോൾ, ആ ശബ്ദങ്ങൾ ഇല്ല.
ട്രാഫിക്കിന്റെ മുഴക്കം, ഓഫീസ് സമയത്തിന്റെ തിരക്ക്, നഗരത്തിന്റെ അനന്തമായ ഓട്ടം—ഇവയ്ക്കിടയിൽ വിഷു നിശ്ശബ്ദമായി കടന്നുപോകും. എങ്കിലും, എവിടെയെങ്കിലും ഒരു നിലവിളക്ക് തെളിഞ്ഞാൽ, ഒരു കണിക്കൊന്ന പൂവ് കണ്ടാൽ—മനസ്സ് ഉടൻ തന്നെ പിന്നോട്ടു തിരിയും.

അന്ധേരിയിൽ താമസിക്കുന്ന ശ്യാമിന്റെ വാക്കുകളിൽ ആ ദൂരം വ്യക്തമാണ്:
“ഇവിടെ വിഷു വരുമ്പോൾ, മനസ്സ് നാട്ടിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. അമ്മയുടെ ശബ്ദവും ആ കണിയും—അത് ഇവിടെ എവിടെയും കാണാനില്ല.”

കുട്ടിക്കാലത്തെ ആവേശം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ ഒരു മൃദുവായ ദുഃഖം പലരുടെയും വാക്കുകളിൽ കേൾക്കും. “വിഷുക്കൈനീട്ടത്തിനായി കാത്തിരുന്ന ആ സന്തോഷം ഇനി ഇല്ല. ഇവിടെ വിഷു ഒരു സാധാരണ ദിവസം പോലെ കടന്നുപോകുന്നു,” എന്നും സാമൂഹ്യ പ്രവർത്തകനും അന്ധേരി സമാജം ഭാരവാഹിയുമായ അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

എന്നാൽ, ചിലർക്ക് ഈ നഗരവും ഓർമ്മകളെ വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കാൻ ഒരു ഇടമാകുന്നു.
താനെയിലെ അനൂപ് ഓരോ വർഷവും വീട്ടിൽ ചെറിയൊരു കണി ഒരുക്കും. “അത് ചെയ്യുമ്പോൾ പഴയകാലം വീണ്ടും എത്തുന്ന പോലെ തോന്നും,”താനെയിൽ വാഗ്ലെ എസ്റ്റേറ്റിൽ താമസിക്കുന്ന കോഴിക്കോട് സ്വദേശിയായ അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

നവി മുംബൈയിലെ മീരയ്ക്ക് വിഷു ഒരു ശബ്ദമില്ലാത്ത ആഘോഷമാണ്.
“ഇത് വലിയ ആഘോഷമല്ലെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞതാണ്. ഒരു ദിവസം ലീവ് എടുത്ത്, അടുത്തവരോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കും. ഓർമ്മകളാണ് ഇവിടെ വിഷുവിനെ നിറയ്ക്കുന്നത്,” ഐ ടി വിഭാഗത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന തൃശ്ശൂർ സ്വദേശിയായ മീര പറയുന്നു.

അതേസമയം, നഗരത്തിന്റെ പല കോണുകളിലും വിഷുവിന്റെ അടയാളങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു.
മാട്ടുങ്കയിലെ ഗുരുവായൂരപ്പൻ ക്ഷേത്രം മുതൽ വാഷിയിലെയും താനെയിലെയും അയ്യപ്പ ക്ഷേത്രങ്ങൾ വരെ—പുലർച്ചെ മുതൽ കണിക്കായി എത്തുന്ന ഭക്തരുടെ നിരയിൽ, നാട്ടിന്റെ ഒരു സ്പർശം ഇപ്പോഴും അനുഭവിക്കാം.

മലയാളി ഹോട്ടലുകളുടെ അടുക്കളകളിൽ വിഷു സദ്യയുടെ മണവും അതുപോലെ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു. നഗരജീവിതത്തിന്റെ വേഗത്തിനിടയിലും, ഒരു ദിവസം എങ്കിലും ‘നാട്ടിലേത്’ പോലെ ജീവിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമം.

പ്രവാസജീവിതം നമ്മളെ മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുമ്പോഴും, ചില ദിവസങ്ങൾ നമ്മളെ പിന്നോട്ടു വിളിക്കും. വിഷു അത്തരത്തിലൊരു ദിവസമാണ്.

ഒരു നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ഒരു മഞ്ഞപ്പൂവിന്റെ നിറത്തിൽ, ഒരു പഴയ ശബ്ദത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ—നമ്മൾ വീണ്ടും കുട്ടികളാകും.
നാം എവിടെയായാലും, വിഷു എന്നത് ഒടുവിൽ ഒരേ അനുഭവമാണ്—

ഒരു പ്രഭാതം…
ഒരു കണി…
ഒരു നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങൽ.